Historia hotelu sięga 1719 roku. Kiedy istniejącą w tym miejscu drewnianą gospodę nabywa Samuel Stahl. Stahl wybudował murowany budynek, co było nowością w tamtych czasach. Znaczna część zabudowy w Lubinie była z drewna i muru pruskiego. W 1752 roku hotel „Zielone Drzewo” został kupiony przez rodzinę Jünglingów, która prowadziła go przez kilka pokoleń.
W trakcie krótkiej austriackiej okupacji Lubina przed bitwą pod Leuthen w 1757 roku, na podwórzu hotelu wybuchł pożar, który niemal zniszczył całe miasto. Podczas odbudowy popełniono nieodwracalne błędy urbanistyczne i Lubin stracił swój uroczy romantyczny wygląd. Zniknęły okalające rynek stare podcienia, jednak dzięki determinacji ówczesnego właściciela hotelu, Benjamina Jünglinga, udało się ocalić ich część przed budynkiem, na wiele lat stały się one ozdobą rynku, to właśnie spod nich spoglądamy na lubińską starówkę na jednej z przedwojennych kartek pocztowych.
Hotel „Zielone Drzewo” był też świadkiem wielu wydarzeń historycznych. Wielokrotnie podczas swoich podróży na Śląsk gościł w nim król Fryderyk II. Jednak król nigdy nie nocował w pokojach gościnnych hotelu, zatrzymywał się w domu generała von Krockowa, a po jego śmierci bytował w pałacu księcia Wirtembergii.
Jeśli przejrzelibyśmy księgi gości hotelu, znaleźlibyśmy ślady znaczących wydarzeń. Warto zauważyć, że 26 stycznia 1813 roku Lubin był również świadkiem historii Prus. W tym dniu król, następca tronu i dzieci królewski mieli przyjechać do Lubina w drodze z Berlina do Wrocławia i zamieszkać w hotelu „Zielone Drzewo”. Ostatecznie król i koronny książę nie zatrzymali się w Lubinie, lecz wybrali drogę przez Legnicę. Jednak książę Wilhelm, późniejszy cesarz Wilhelm I, książę Fryderyk, radca stanu Hufeland oraz ich orszak, zatrzymali się podczas tej podróży w hotelu i tam mieszkali.
Napisano na podstawie wspomnień dawnych mieszkańców z strony Lüben – Bilder, Geschichten, Dokumente (lueben-damals.de)